Verhaal over "Passeur Hendrik Vandebroek" uit Neeroeteren WOI



Beste lezer,

 

        Ik wil jullie mee laten genieten van het verhaal over mijn Overgrootvader Hendrik Vandebroek en zijn heldendaden tijdens de eerste wereldoorlog. Het leed wat hieraan verbonden was voor zijn gezin en andere familieleden.

       Mijn zoektocht naar zijn verhaal begon Februari 2014 toen ik lid werd van de heemkundige kring van Neeroeteren “wotra”. Op een zekere dag kwam mijn oom Hendrik Witting, zoals wekelijks zijn bezoekje brengen, om wat bij te praten over wat er allemaal weer gebeurd was in onze omgeving en familie. Ik vertelde hem dat ik nu lid was van de heemkundige kring. Dit vond hij zeer interessant en gaf me dan ook prompt een eerste opdracht: “dan zéék maar ins get mier iever dien ievergrootvader Hendrik Vandebroek, waat dé allemoal hét gedoan onder de ierste wererldoorlog”. Voilà, daar stond ik, als er één iemand is die me kan op jutten om iets tot een goed eind te brengen dan is het wel onze “nonkse hottie” alias paterras familia!!!

Zo begon ik mij dan eerst eens af te vragen, waar ga ik in godsnaam toch nog iets vinden van een gebeurtenis die al bijna honderd jaar geleden heeft plaats gevonden. Het was mijn vrouw Sonja Hilven die me eraan herinnerde dat ik ooit jaren geleden een document van Ome Hendrik had gekregen over de ontsnapping van Hendrik Vandebroek. Zoals we dat zo zeggen in het plat Neeroters: “ich héb het hiel kot mooten aaf zééke om dét blédtje te veije, maar ich heb het dan tcoh gevoje”.

 

          Het document van Hendrik werd grondig door mij gelezen en bestudeerd. Als lid van de heemkundige kring, kon ik gebruik maken van ons archief. Het boek: Toen sikkels Lansen werden, werd al onmiddellijk door mij aangekocht. Thuisgekomen, er maar geen gras over laten groeien en het ganse boek van voor tot achter beginnen te lezen. Wat voor mij weer een nieuw epos in mijn leven was, want lezen is niet zo mijn ding. Maar het had wel een positief resultaat voor mij, al snel vond ik op blz. 66 dat Hendrik Vandebroek bij de politieke gevangenen hoorde van Neeroeteren. Ja, ik zit goed dit word een makkie!! Verder vond ik nog enkele artikels over zijn arrestatie alsook hetzelfde document over zijn ontsnapping dat ik al in mijn bezit had.

 

        Door de moderne technologie van tegenwoordig, scannende ik de passage uit het boek in over Hendrik VDB. Nu rap een mailtje doen naar ome Hendrik met in bijlage de scans en klaar is kees, opdracht volbracht dacht ik. Maar dit was natuurlijk zonder rekening te houden met de commentaren van mijn zo geliefde nonke Hottie!!

 

        De volgende dag, stopte de zware zilver kleurige scooter met een naam die ik niet kan uitspreken al voor de deur. Yasmin ging naar de deur en riep al: Papa dét is ome Hendrik.

 

        En ik fier, direct maar in de aanval gaan met de woorden: “en Ome Hendrik waat vindj ge van waat ich gevonje héb iever och grootvader Hendrik?” Zoals altijd kon ik me verwachte en een super gemotiveerd antwoord van Hottie. En dét waas: joa good, maar dét is waal nog neet véél, dét wisten we allang, do moot nog véél mier zeen te veijnje!!! En ich direct in mien krout gebiéte, joa ma ich ben och nog maar just bezig!!

 

          Ome Hendrik haalde een grote plastiek zak boven, gevuld met een album over de familieVandebroek. Dit was het werk van zijn vrouw Hilda Keymis, die reeds jaren geleden zich de moeite had gedaan om alle familieleden aan te spreken met de vraag naar foto’s ed. van de familieVandebroek-Bossers. Zelfs de originele oorkonde voor zijn bewezen heldendaden met medaille kon ik zelf in handen houden en digitaliseren. Het doet je toch iets, te denken dat je overgrootvader dit alles zelf nog in handen heeft gehad.

        Waahw, voor het eerst in mijn leven kreeg ik een visueel beeld van mijn overgrootvader Hendrik Vandebroek, mijn overgrootmoeder Gertrudis Bossers en mijn over overgrootouders langs beide zijde. Waarvan Leonardus Bossers nog zijn rol in het verhaal ging krijgen bleek achteraf. Alle foto’s en documenten werden in gescand om voor eeuwig digital te kunnen archiveren op mijn harde schijf. Prachtig die oude foto’s van mijn familie en komt erbij dat tante Hilda ook nog overal de namen, geboortedatum, sterfdatum, huwelijks datum en nog veel meer erbij had vermeld.

 

          Dit gaf me weer een nieuwe impuls om zeker verder te gaan in mijn zoektocht. Via Arno Segers de ondervoorzitter van onze heemkundige kring kreeg ik het digitale archief van het belang van Limburg. Weer dacht ik, nu ben ik ver genoeg, effe het krantje zoeken van 1918. Want ik had de datum van de arrestatie van Hendrik VDB en gans het archief stond op pdf. Maar groot was mijn verbazing toen ik deze niet vond, Arno vertelde me dat er tijdens de oorlogsjaren geen krant was. Shit, hoe is het toch mogelijk nu heb ik een digital archief van bijna 200gb en daar staat niks in van 1914-1918 op. Na alles maar weer eens dagen of zelfs weken te hebben laten rusten stond natuurlijk ome Hendrik weer voor de deur. Deze kon het niet laten om mij weer op mijn paardje te krijgen, maar gaf me toch weer eens goede raad. Ga eens naar Jaak Vandebroek de zoon van Hendrik, misschien kan die je iets meer vertellen.

 

         Jaak Vandebroek kon een paar kleine verhaaltjes vertellen over zijn vader en moeder. En ook hij had alleen het document van de ontsnapping van Hendrik VDB. Maar Jaak vond het wel fijn dat ik probeerde meer te vinden over zijn vader. Zeker nu het ook 2014 was en er veel herdenkingen zijn omwille van dat het honderd jaar geleden is dat de eerste wereldoorlog uitbrak. Alé, ik had weer een reden bij om nog meer mijn best te doen in mijn zoektocht naar het verleden van mijn overgrootvader.

Jaak Vandebroek
Jaak Vandebroek

         Ondertussen snuffelde ik iedere dag in de archieven van het belang van Limbug en mijn zoektocht werd uiteindelijk beloond met het vinden van het artikel over het verhaal van de ontsnapping van Hendrik Vandebroek. Dit vond ik in de krant van 5 augustus 1952 onder de rubriek “de epos van de draad” een ganse reeks die wekelijks verscheen in de krant over verhalen van gebeurtenissen aan de draad. Groot was mijn verbazing toen ik moest constantere dat het verhaal wat in de krant stond overeenkwam met het zogezegde “document over Hendrik Vandebroek”. Ik vertelde Ome Hendrik dat het document over Hendrik Vandebroek in feite een krantenartikel is. Weer kreeg ik bergen van goed gemeende kritiek als zijnde: joa maar do moot mier zeen, want ich hé outs ins ein verhaal geléze iever Hendrik in ein book van de bib van Dilsen, dét moost de maar ins goan zéke. Gooie road is deer zag ik toon, hoe heet dat boek enz. Oompje: det weit ich neet, wé is bie de heemkundige kring dich toch, heb ge dét neet in och archief, alé dét moot toch te veinje zeen zéker!!!

 

         Daar stond ik weer vol spanning omdat ik weer niet dat resultaat gehaald had wat ik meende te hebben gevonden. Want Ome Hendrik dé kriegt mich altied op stang en net dat deed me weer ontvlammen om verder te zoeken.

 

         Ondertussen ging mijn werk voor de Wotra ook rustig en positief verder met inscannen van foto’s ed. Zo kwam het dat ik samen met Arno Segers en Matty Doumen naar de nacht van de geschiedenis ben geweest in Maaseik. Het thema was “WO1 in Maaseik”. Hier leerde ik Wim Corstjens kennen van het documentatiecentrum Maaseik. Snel werd er een afspraak geregeld om eens langs komen in het centrum. Daar ik ook enkele foto’s had over gebeurtenissen in Maaseik en zij deze dan konden toevoegen aan hun digitaal archief. Maandagvoormiddag werd ik verwacht in Maaseik, amai dit is wel een zeer professioneel documentatiecentrum. Na de foto’s gekopieerd te hebben op Wim zijn pc en een vlotte babbel, stelde ik Wim de vraag die voor de hand laag: hebben jullie niet iets over de WO1 meer bepaald over Hendrik Vandebroek van Neeroeteren. Ik werd naar Martin Boonen verwezen, Martin is de man die bijna alles weet over WO1 in en rond Maaseik. Ik liet Martin mijn kleine map zien over Hendrik Vandebroek. Hij had altijd horen spreken over een passeur (= persoon die brieven en mensen over de draad bracht) van Neeroeteren, maar kon er geen naam op plakken. Martin wist me te vertellen dat er tijdens de oorlog een krantje werd uitgebracht “DE MAESEYKENAAR”. Ik kreeg het volledige digitaal op mijn harde schijf geplaatst en moest maar eens zoeken als ik iets meer kon vinden over mijn overgrootvader.

 

          Regelmatig zocht ik het internet af op verschillende zoektermen zoals: Hendrik Vandebroek, Harrie Van de broek en ga maar verder want de schrijfwijze van zijn naam verschilt nogal veel. Toch had ik op een dag succes bij het zoeken, ik vond een artikel van Pauline Vanden Berghe spionne tijdens de eerste wereldoorlog. Het artikel vinden jullie verder in dit boekje.

 

         Telkens ik iets nieuws kon vinden over onze Hendrik Vandebroek, ging ik naar Jaak Vandebroek en zijn vrouw Léne Houben en bezorgde hun een fijn afgedrukte versie van het verhaal of foto. Ome Hendrik begon mijn zoekwerk en gevonden artikels te smaken en loofde me voor mijn werk.

 

           Wat ik zeker ook wil vermelden in mijn verhaal gaat over het volgende: bij een van mijn zoveel bezoeken aan Jaak Vandebroek vertelde deze mij dat hij ook actief is geweest tijdens de tweede wereldoorlog. Jaak heeft toch wel een beetje de genen van zijn vader geërfd dacht ik na het horen van zijn verhaal. Jaak was tijdens WO2 een jonge knap van 18j en wist van het verblijf van Engelse Soldaten op de wateringen. Deze zaten verstop in de hooischuur op de watering, wanneer men de oude kerkweg gans afloop tot het einde van het veldwegje kom je aan een onverhard stuk kiezelweg wat de beukenlaan noemt. Hier ga je +/- 200 meter naar links, hier zie je een opening of brugje over de beek naar een weide met paarden en daar lag vroeger rechts op de weide een hooischuur. Wat was Jaak zijn deel nu in het verhaal, hij voorzag de Engelse soldaten van eten, let wel met gevaar gepakt te worden door de Duitsers die aanwezig waren in de Schootheide. Ook luisterde hij samen met Bertho naar de uitzending van de Engelse op de radio, wat tijdens de oorlog verboden was. Zo konden ze allerhande info ontvangen voor de mensen van het geheim leger. Een keer bij het brengen van voedsel naar de Engelse soldaten werd hij zelfs staande gehouden door de Duitsers en gevraagd wat hij ging doen. Met de bibber op het lijf om betrapt te worden met het eten wat hij bij zich droeg, wist hij zich toch eruit te praten met een smoesje. Deze Engelse soldaten zijn Jaak nooit vergeten en hebben hem zelf briefkaarten gestuurd na de oorlog om hem nogmaals te bedanken voor wat hij op risico van zijn eigen leven allemaal voor hun gedaan heeft. Zonder hem waren ze zeker in de handen van de vijand gelopen bij het zoeken naar eten. Helaas en hier heeft Jaak veel spijt van zijn deze kaarten in de loop der jaren verloren gegaan en dit waren de enigste bewijzen van zijn heldendaden tijdens de WO2. Daarom dat ik dit verhaal hier neerschrijf zodat het niet verloren zou gaan voor het nageslacht. Want mocht er in de toekomst alsnog ergens iets opduiken over deze daden, kan hopelijk een ander familielid dit stukje geschiedenis gebruiken.

 

         Terug naar Hendrik Vandebroek, mij was niet ontgaan dat er in de Maeseykenaar van 1918 stond te lezen: “Hendrik Vandebroek, van wie wij de ontvluchting uit het gevang te Brussel (Hasselt?) in ons vorig nummer melden, bevindt zich thans te Uden in Nederland Even het woordje Uden bij Google ingeven. Dan krijg je in een van de resultaten vluchtoord Uden te lezen. Snel klik ik dan op de link en voilà ik bevind me op de site van het vluchtoord Uden. Deze site is echt een unieke weergave met foto’s en info’s allerhande over het vluchtoord en hun bewoners. Na wat rondgesnuffeld te hebben, ontdekte ik een zoekterm waar men op kan zoeken naar namen van personen die verbleven hebben in het vluchtoord Uden. Hendrik Vandebroek even ingeven en binnen de seconde zag ik zijn naam verschijnen in een lijst van meer dan 16.000 personen die ooit in Uden hun toevlucht hadden gevonden. Prachtig, hij is er echt geweest. Maar dit was nog niet voldoende, ik kon ook zoeken naar zijn steekkaart bij Brabants History Info Centrum. Inderdaad er is een schriftelijk bewijs van zijn verblijf te verkrijgen. Direct even online bestellen en binnen de 5 minuten had ik in de vorm van een jpg file de steekkaart in mijn postvak In zitten. Ik wilde eerst mijn ogen niet geloven toen ik zijn steekkaart aan het lezen was. Ik kon lezen dat ook mijn overgrootmoeder Gertruidis Bossers en hun zoontje Leopold Vandebroek wat nog een baby was van 8 maanden in Uden hadden gewoond. Ook Jaak wist niet dat zijn moeder ooit in Uden was geweest, stilzwijgen van Leopold. Plots merkte Jaak op, we hebben jarenlang een houten uitgesneden doos hier staan gehad die op het deksel het inschrift UDEN had. Deze houten doos is in de loop der jaren ook verloren gegaan. Ome Hendrik wederom had ik het document gemaild, ook hij was aangenaam verrast te lezen wie allemaal van onze familie in Uden is geweest.

 

          Op de site van het vluchtoord vind je verschillende verhalen over het vluchtoord en zijn bewoners. Dus kon mijn verhaal ook niet ontbreken, even een mailtje gestuurd naar het vluchtoord en geen halve dag later kreeg ik al een vriendelijke mail terug, met de vermelding dat ze mijn verhaal online geplaatst hadden bij de berichten. Een mijlpaal kun je zeggen, want nu kon gans de wereld mijn verhaal over Hendrik Vandebroek lezen. En fier waas ich wie eine gééter. Direct Ome Hendrik een mailtje gedaan met een link naar de site, deze was natuurlijk zeer opgetogen over het feit dat ik al zover was gekomen met mijn verhaal.

 

          Er ging weer een tijd over van bezoekjes brengen aan Jaak en lekkere pittige conversaties met Ome Hendrik in de vorm van: “en jong hébs gein gosting mier de lééts toch neet het més in het verken stéke, alé dich bis geine echte Witting en van det allemaol”. Na nog wat googleondernemingen gedaan te hebben kwam ik bij de heemkundige kring van Kinrooi terecht. Ik had op hun site gelezen dat zij één boekje hadden over de dodendraad in Molenbeersel en één boekje over: bronnen voor de geschiedenis van de eerste wereldoorlog in Limburg waar men informatie kon vinden over gedode en tot dwangarbeid veroordeelde burgers. Met de auto richting Ophoven voor de kerk rechts en ongeveer 200 meter verder aan de rechtste kant ligt een hele woning (oude pastorij van Ophoven) waarin de heemkundige kring van Kinrooi is onder gebracht. Ook hier zeer vriendelijke mensen en direct bereid mij het ganse huis te laten zien met de nodige uitleg over hun werking. De boekjes die ik wilde kopen waren op voorraad, er werd mij de vraag gesteld: interesseert je de geschiedenis van WO1, waarop ik mijn verhaal begon te doen over mijn overgrootvader Hendrik Vandebroek. Een van hun medewerkers hoorde dit en zei: Hendrik Vandebroek uit Neeroeteren die actief was aan de draad, verbaasd keek ik op en antwoorde: ja kenst gé dé misschien? Ich ben just bezig met eine ganse tekst te digitaliseren iever Hendrik. De teksten kwamen uit het dagboek van Jonkergouw uit Maaseik van 1914-1918 en deze vermeld Hendrik verschillende malen in zijn teksten. Er werd mij onmiddellijk een digitaal kopie op mijn harde schijf geplaatst van de desbetreffende teksten, waarvoor ik hun ook hartelijk bedanken en spontaan 20€ gaf als steun voor hun werking. De heemkundige kring van Kinrooi is bezig een boek te schrijven van alles wat aan de draad gebeurde in Molenbeersel en omstreken.

 

           Thuis de ganse teksten gelezen en direct toegevoegd aan dit document. Weer een mailtje naar Ome Hendrik gedaan en een kopietje aan Jaak Vandebroek bezorgt. Nu had ik ondertussen ook al contact gehad met Het Belang Van Limbrug. In hun krant verscheen op zekere dag een bericht of beter oproep om kleine waargebeurde verhalen over gebeurtenissen van Limburgers tijdens de WO1 op te sturen. De krant ging op 3 juli een extra bijlage brengen over deze gebeurtenissen. Mijn ganse verhaal, wat ondertussen nog aangevuld was met de doopakte van Hendrik en Getrudis op gestuurd via mail en dan maar hopen dat ze net dat verhaal over hendrik wilden oppikken in hun bijlage. Dus afwachten en duimen drukken tot 3 juli 2014!!!!

 

          Uit de teksten van Jonkergouw kon ik lezen dat een zekere Bours samen met Hendrik actief is geweest in de “Taaijegraaf” zoals vroeger de Schootsheide genoemd werd. Door mijn werking bij de Wotra was ik ook met Eveline Koch via facebookpagina: “Ge zijt van Neeroeteren Als” in contact gekomen. Eveline had me fotoalbums bezorgt van haar familie, door deze in te scannen en te benoemen herinnerde ik mij dat haar grootvader Bours heette en woonde aan de beek die in de teksten vernoemd werd. Na contact hierover met Eveline, wist zij me te vertellen dat een zus van haar grootvader getrouwd was met Jaak Vandebroek een broer van Hendrik. En zoals ik me soms goed zaken kan herinneren, flitste plots door mijn hoofd: ma dé naam Bours héb ich toch nog ins érgens geleze, ma boe? Dan begint mijn hersenpan op volle toeren te werken en te malen!!! Uden, vluchtoord Uden daar denk ik iets te hebben gezien. Op de site van het vluchtoord maar weer eens zoeken op namen. Iets of noem het een gevoel hebben voor, zei me: zoek eens eerst op Bossers. Zo ontdekte ik dat ook mijn over overgrootvader Leonardus Bossers in het vluchtoord te Uden had verbleven en meer nog hij was zelf de eerste van onze familie die daar is toegekomen. Verder zocht ik op Bours en vond ook hun terug als bewoners van het vluchtoord. Steekkaarten besteld om zo de info goed te kunnen lezen. Er staat namelijk datums van aankomst vertrek ed. op. Je vindt de steekkaarten verder in mijn verhaal.

 

          Niemand van de ganse familie wist dat Leonardus Bossers ook in Uden was geweest, door deze ontdekking kon ik de foto’s die jullie ook verder kunnen zien, een plaats van herkomst geven. Joa ich moot zegge zag ome Hendrik, nodeju dé hebs ér werk van gemaakt, dét veijn ich schik. Ondertussen had ik ook nog foto mogen inscannen van Anneliese Stultiens, zij is een kleindochter van Hendrik Vandebroek (dochter van Annie Vandebroek). Deze foto’s waren voorzien met een adres, het adres van hun verblijfplaats in het vluchtoord Uden. Nu kon ik juist zeggen waar en in welke barak zij allen verbleven tijdens de periode dat ze daar waren. Op een andere foto, men moet weten dat de foto’s in die tijd dienstdeden als postkaart vond ik een stempel van het vluchtoord Uden met zelfs een stukje van een Nederlandese postzegel.

 

          Ondertussen was het al 3 juli 2014 geworden, vol spanning liep ik s ’morgens naar de brievenbus. Want de extra bijlage zat erbij, snel bladerde ik door de bijlage tot ik plots een heel bekende foto zag. Yes riep ik tegen Sonja, het steid erin!!!!! Nog geen half uur later, het was zeven s ’morgens, stapte ik op de fiets richting krantenwinkel om mij toch te voorzien van nog eens 3 extra exemplaren. Eentje bracht ik direct naar Jaak Vandebroek, die bij het zien van het artikel een traantje moest wegpinken en mij bedankte voor wat ik al allemaal gedaan had om zijn vader na zo lange tijd toch nog de Eer te bezorgen om herinnerd te worden als een held van de WO1. Jong dét hebs dich fijn gedoan zag nonk Jaak!! De pateras familia alias Ome Hendrik Witting was fier over mijn prestatie en geleverde werk, met als bekroning het artikel in de bijlage van HBVL over verhalen van de WO1. Maar als je denkt dat het hier stopt, nee hoor. Uit Uden kreeg ik van Lucien Bressers, die actief is bij de heemkundige kring daar, de overlijdensaktes van Getrudis Bours en haar 4 maanden oude dochtertje Anna via mail toegestuurd.

 

          Met de fiets zijn ik en mijn vrouw Sonja Hilven gewapend met mijn fototoestel te Molenbeersel waar op de Uffelseweg een reconstructie van de dodendraad staat enkele mooie beelden gaan schieten en om zelf ook een beeld te kunnen krijgen over wat en hoe de dodendraad nu echt uitzag. Deze foto’s kan je ook bewonderen verder in mijn verhaal. Nog een woordje van dank voor het super werk wat deze mensen geleverd hebben om de jonge generatie te laten genieten van een echt voorbeeld van de zo vreselijke draad waar toch vele mensen het leven lieten tijdens hun poging om te ontvluchten aan de Duitse vijand.

 

          Donderdag 17 juli 2014 merkte ik aan het rode lampje van de telefoon dat ik een oproep had gemist, even checken wie gebeld had. Een blik op de display leerde me dat er een Nederlands nummer had gebeld. Ich dach, ich ken gein holléjers es ze mich nodig hébbe belle ze maar tereg!! Zoals zoveel dit jaar was ik weer onderweg voor het archief aan te dikken van onze heemkundige kring, daar rinkelde plots miene geseme, mijn vrouwtje Sonja vertelde dat ik onmiddellijk naar huis moest komen want er was heel groot nieuws en Ome Hendrik was ook thuis. Vol vraoge in mien kop fitste ich noa hous, wie ich binne kwaam zei ich en wé is dood of gescheije dét ich zo snel noa hie moos komen!!! Daar hoorde ik het wel ongelooflijkste antwoord wat ik ooit had kunnen dromen. Ron, die van de NOS Nederlandse omroep stichting hébbe vier dich gebeld. De Nos of beter Aalt van het Veen, hij werkt voor de NOS, had mijn artikel gelezen op de site van het vluchtoord Uden over Hendrik Vandebroek. Dit artikel sprak hem dermate aan dat hij er een reportage van wilde komen maken voor de live uitzending op 4 augustus in Luik, waar een herdenkingsplechtigheid zal plaats hebben voor de WO1 en vele hoogwaardigheidsbekleders zullen aan deelnemen voor een krans nederlegging. Tijdens deze live uitzending wil hij afwisselend beelden laten zien over de Belgische Burgers die in het vluchtoord Uden hebben verbleven. Daar ging plots de telefoon weer, Aalt van het Veen hier: Ronny ik vind jouw artikel zo prachtig wat denkt je om mee te werken aan een reportage, dit wil zeggen we komen Dinsdag 22 juli 2014 naar jouw thuis en wilden graag samen met jou en Jaak Vandebroek de route terug afleggen die jouw overgrootvader bijna honderd jaar geleden aflegde naar Uden. Ben dan Jaak Vandebroek gaan inlichten over wat ik net te horen had gekregen en heb hem gevraagd of hij meewilde werken, na enige twijfel heeft Jaak Vandebroek mij verzekerd dat hij graag zou willen meewerken aan deze unieke opdracht, die zijn vader op een wel heel speciale manier voor eeuwig zal vast leggen en deze keer is het niet alleen regionaal maar internationaal dat het verhaal bekend zal worden. Ondertussen na nog enkele telefoons met Aalt, weet ik dat ook Ome Hendrik zal meegaan, dat we van Neeroeteren naar Molenbeersel aan de dodendraad halt zullen houden om dan verder te gaan naar Uden, waar we opgevangen zullen worden door Pierre Van Diepenbeek van de vereniging van het vluchtoord Uden.

 

       Tweeëntwintig juli 8h30 werd er aangebeld. Drie mensen van de NOS stonden voor onze deur. Er werd eerst een tasje koffie gedronken en de planning besproken voor deze dag. Samen met Jaak Vandebroek en Hendrik Witting moest ik straten onder op de beukenlaan. De auto werd voorzien van een camera gemonteerd op het dashboard. Zo had men een beeld van ons drietjes in de auto. Van Neeroeteren naar Molenbeersel aan de draad. Hier werden enkele interviews van ons alle drie opgenomen. Van Molenbeersel ging het richting vluchtoord Uden, waar we hartelijk werden verwelkomd door: Pierre van Diepenbeek, Antoon Versteegde. Men bracht ons naar de plaats waar de wielerpiste geweest was tijdens WOI. Hier werd een foto gemaakt op dezelfde plaats als bijna honderd jaar geleden gedaan werd met Hendrik Vandebroek al wielrenner. De mensen van het vluchtoord gaven mij als blijk van waardering een origineel boek uit 1920 over het vluchtoord. In de late namiddag keerden we met een voldaan gevoel naar huis. De NOS bracht onze reportage in augustus tijdens de viering van het begin van WOI live op tv. Naar aanleiding van deze kleine reportage werd ik gecontacteerd door TVL. Ook zij hebben een reportage met ons drietjes gemaakt en uitgezonden op tv.

 

        Voor verder onderzoek ben ik dan naar het Koninklijk Museum van het Leger en de Krijgsgeschiedenis Jubelpark 3 1000 Brussel en Federale Overheidsdienst (FOD) Sociale Zekerheid Dienst voor de Oorlogsslachtoffers Luchtvaartsquare 31 1070 Brussel geweest. Hier mocht ik enkele documenten fotograferen over Hendrik Vandebroek en zijn familie. Veel kon men hier niet te weten komen, daar Hendrik als burger actief is geweest in de spionagedienst.

 

        De Achelse kluis hield in augustus 2014 een tentoonstelling over WOI in Limburg. Hier kwam ik in gesprek met Yvo Coninx uit Neerpelt. Deze man wist echt alles over de spionage in Limburg. Ik ben verschillende malen bij Yvo thuis geweest. Het archief van Yvo over spionage tijdens WOI is uniek. Zo mocht ik alle bruikbare info kopiëren op mijn harde schijf. Zonder Yvo was ik nooit verder gekomen in mijn zoektocht. Yvo overleed op 15 januari 2015 aan de gevolgen van een slepende ziekte.

 

     In het archief van de stad Maaseik was niet veel te vinden over WOI. Dit komt door de brand van ons gemeentehuis in 1960. Ondertussen verzamelde ik alles wat te maken had met WOI over Neeroeteren en heb ik een heel archief kunnen aanmaken over deze gebeurtenis. Frans Medaer had hierover gehoord en nam met mij contact op. Frans was een project gestart met als doel, lezingen te gaan geven over WOI aan de Maaskant. Daar mocht het verhaal van Hendrik Vandebroek niet bij ontbreken. Bijkomend kwamen de duikers in Neeroeteren onder de aandacht. Daar deze duikers een heel belangrijke rol hebben gespeeld tijdens WOI. Langs deze weg konden meer dan 2000 personen ontsnappen aan het Duitse geweld. Op zijn eerste lezing was een groot deel van onze familie aanwezig. Voor Jaak Vandebroek was dit een hele eer. Het verhaal over de activiteiten van zijn vader werd nu bekend. Ook in Neeroeteren is Frans een lezing komen geven op uitnodiging van onze heemkundige kring Wotra. Tijdens deze lezing in november 2015, dewelke ik volledige gefilmd heb. Kreeg ik een telefoontje dat ik mijn leven nooit meer zal vergeten. Ome Hendrik Witting was plots overleden.

   Mijn verhaal over Hendrik Vandebroek groeide uit tot alles wat er in WOI gebeurde in Neeroeteren. Nog steeds duiken er regelmatig artikels of foto’s op over personen en of gebeurtenissen in Neeroeteren tijdens deze grote oorlog.

 

 

 

Witting Ronny

 

Ome Hendrik Witting 2014
Ome Hendrik Witting 2014

Zijn ganse verhaal kunnen jullie hier als PDF downloaden.

Download
Passeur Hendrik Vanbebroek WOI uit Neeroeteren
Verhaal met foto's hendrik vandebroek 20
Adobe Acrobat document 7.0 MB